یادداشت های یک دختر قمی

در آستانه ی رجعت ...

shanzdah — Wed, 18 Apr 2012 11:56:40 GMT

...

و من دیگر برای تو از نهایت، سخن نخواهم گفت.؛

که چه سوگوارانه است تمام پایان ها.؛

برای تو از لحظه‌های خوش صوت

از بی ریایی یک قطره آب – که از دستت می چکد

و از تبلور رنگین یک کلام

و از تقدس بی حصر هر نگاه – که می خندد

برای تو از سر زدن سخن می گویم.؛

رجعتی باید هلیای من!؛

رجعتی دیگر باید

به حریم مهربانی گل های نرم ابریشم

به رنگ روشن پرهای مرغ دریایی

به باد صبح

که بیدار می کند

چه نرم، چه مهربان، چه دوست.؛

رجعتی باید هلیای من!؛

به شادمانی پرشکوه اشیا

------------------------------------------------------------------------------

پ.ن : 21 روز دیگر ...

دلتنگی های آدمی را ، باد ترانه ای می خواند....

shanzdah — Sun, 08 Jan 2012 20:12:13 GMT

دلتنگی های آدمی را ، باد ترانه ای می خواند
رویاهایش را آسمان پر ستاره نادیده می گیرد
و هر دانه ی برفی به اشکی ناریخته می ماند

سکوت سرشار از سخنان ناگفته است
از حرکات ناکرده
اعتراف به عشق های نهان
و شگفتی های بر زبان نیامده

در این سکوت حقیقت ما نهفته است
حقیقت تو و من

٭٭٭
برای تو و خویش چشمانی آرزو می کنم
که چراغ ها و نشانه ها را در ظلماتمان ببیند

گوشی که صداها و شناسه ها را در بیهوشی مان بشنود

برای تو و خویش روحی که این همه را در خود گیرد و بپذیرد

و زبانی که در صداقت خود ما را از خاموشی خویش بیرون کشد
و بگذارد از آن چیزها که در بندمان کشیده است

سخن بگوییم

٭٭٭

گاه آنکه ما را به حقیقت می رساند
خود از آن عاریست
زیرا تنها حقیقت است که رهایی می بخشد

٭٭٭

از بخت یاری ماست شاید، که آنچه که می خواهیم
یا به دست نمی آید
یا از دست می گریزد

٭٭٭
می خواهم آب شوم در گستره ی افق
آنجا که دریا به آخر می رسد
و آسمان آغاز می شود
می خواهم با هر آنچه مرا در بر گرفته یکی شوم

٭٭٭
حس می کنم و می دانم
دست می سایم و می ترسم
باور می کنم و امیدوارم
که هیچ چیز با آن به عناد بر نخیزد

٭٭٭
چند بارامید بستی و دام برنهادی
تا دستی یاری دهنده
کلمه ای مهر آمیز
نوازشی یا گوشی شنوا به چنگ آری؟
چند بار دامت را تهی یافتی؟
از پای منشین
آماده شو! که دیگر بار و دیگر بار دام باز گستری ...

٭٭٭
پس از سفر های بسیار و
عبور از فراز و فرود امواج این دریای طوفان خیز
بر آنم که در کنار تو لنگر افکنم
بادبان برچینم
پارو وانهم
سکان رها کنم
به خلوت لنگرگاهت در آیم
و در کنارت پهلو بگیرم
آغوشت را بازیابم
استواری امن زمین را زیر پای خویش...

٭٭٭
پنجه درافکنده ایم با دستهایمان
به جای رها شدن
سنگین سنگین بر دوش می کشیم
بار دیگران را
به جای همراهی کردنشان!
عشق ما نیازمند رهایی است نه تصاحب
در راه خویش ایثار باید نه انجام وظیفه...

٭٭٭
هر مرگ اشارتی است
به حیاتی دیگر
این همه پیچ
این همه گذر
این همه چراغ
این همه علامت
و همچنان استواری به وفادار ماندن به راهم
خودم
هدفم
و به تو!
وفایی که مرا و تو را به سوی هدف را می نماید

٭٭٭
جویای راه خویش باش از این سان که منم
در تکاپوی انسان شدن
در میان راه دیدار می کنیم حقیقت را
آزادی را
خود را
در میان راه می بالد و به بار می نشیند
دوستی ای که توانمان می دهد
تا برای دیگران مأمنی باشیم و یاوری
این است راه ما

تو و من

٭٭٭
در وجود هر کس رازی بزرگ نهان است
داستانی ، راهی ، بی راهه ای
طرح افکندن این راز
راز من و راز تو ، راز زندگی
پاداش بزرگ تلاشی پر حاصل است

٭٭٭
بسیار وقت ها با یکدیگر از غم و شادیِِِ خویش سخن ساز می کنیم
اما در همه چیز رازی نیست
گاه به سخن گفتن از زخم ها نیازی نیست
سکوتِ ملال ها از راز ما سخن تواند گفت

٭٭٭
به تو نگاه می کنم و می دانم
تو تنها نیازمند یک نگاهی تا به تو دل دهد
آسوده خاطرت کند
بگشایدت تا به درآیی
من پا پس می کشم

و درِ نیم گشوده به روی تو بسته می شود

٭٭٭
پیش از آنکه به تنهایی خود پناه برم
از دیگران شکوه آواز می کنم
فریاد می کشم که ترکم گفتند!
چرا از خود نمی پرسم:
کسی را دارم
که احساسم را
اندیشه و رویایم را
زندگی ام را با او قسمت کنم؟

آغاز جدا سری شاید از دیگران نبود

٭٭٭
بی اعتمادی دری است
خودستایی چفت و بست غرور است
و تهی دستی دیوار است و لولاست
زندانی را که در آن محبوس رآی خویشیم
دلتنگی مان را برای آزادی و دلخواه دیگران بودن

از رخنه هایش تنفس می کنیم

٭٭٭
تو و من
توان آن را یافتیم تا بر گشاییم
تا خود را بگشاییم
بر آنچه دلخواه من است حمله نمی برم
خود را به تمامی بر آن می افکنم
اگر بر آنم تا دیگر بار و دیگر بار بر پای بتوانم خواست

راهی به جز اینم نیست!

٭٭٭
ازکسی نمی پرسند
جه هنگام می تواند خدانگهدار بگوید
از عادات انسانیش نمی پرسند ، ازخویشتنش نمی پرسند
زمانی به ناگاه
باید با آن رودرروی درآید
تاب آرد
بپذیرد
وداع را
درد مرگ را
فروریختن را
تا دیگربار
بتواند که برخیزد

٭٭٭
گذشته می گذرد
حال ،طماع است

آینده هجوم می آورد

بهتراست بگویمت
برگذشته چیره شو
حال را داوری کن
وآینده را بیاغاز

٭٭٭
وقتی که مرگ مارا برباید

- تو را و مرا-

نباید که درپایان راهمان
علامت سوالی برجای بماند
تنها نقطه ای ساده
همین وبس
چرا که ما
درحیات کوتاه خویش
فرصت های بی شماری داریم

که دریابیشان

سکوت سرشار از ناگفته هاست

قسمت هائی از این شعر را می توانید با صدای سهمگین و زیبای شاملو در این آدرس بشنوید

دلتنگی ...(3)

shanzdah — Mon, 12 Sep 2011 00:54:46 GMT

یه روزایی وقتی دلم تنگ میشد نمیتونستم به کسی چیزی بگم ، فقط باید منتظر شب میشدم و رختخواب و یه دل سیر گریه ...

حالا هم دلم تنگ میشه و ....

نفرین به سفر که هرچه کرد او کرد ....

دلتنگی...(2)

shanzdah — Wed, 17 Aug 2011 13:31:42 GMT

تقدیم به سارینا ، فرشته کوچولوی خانواده و مامان دوست داشتنیش ....

بعضی وقت ها آدمها انقدر توی زندگی روزمره خودشون غرق میشن که یادشون میره از لحظه هایی که دارن لذت ببرن ، یادشون میره که هر ثانیه ای که داره میگذره ، خاطره های آینده رو میسازه پس باید حواسمون بهش باشه ..

درست مثل همین الان که نوشته های دو خط بالاتر من نوشته شد و خونده شد و تموم شد ... خاطره شد .. گذشت ... به همین سرعت ...

چند وقتی هست که خیلی برای خاطراتم دلتنگم ... چون انگار داریم خاطره هامونم خاطره میکنیم ... یادمون میره حداقل برای خودمون یادآوریشون کنیم ...

دلم برای بچگی های خودم تنگ شده ، یا شاید بیشتر از بچگی برای رابطه های بچگی ..

برای اون صمیمیتی که بینمون بود ، اون دور همی ها ، اون مسافرت ها ، اون دهات رفتن ها ...

یادمه اون موقع ها فقط یکی از عمو ها وانت داشت ، هر هفته جمعه صبح کله ی سحر باباجون زنگ میزد که نون سنگگ گرفتم بریم شاه ابراهیم ، 3 تا خانواده با یه وانت میرفتیم دهات !
اون روزها دعا میکردم که خدا به هممون یکی یه وانت بده تا بتونیم همیشه تر ! بریم شاه ابراهیم

حالا همه ماشینای خوب داریم اما نه از باباجون خبری هست ، نه از شاه ابراهیم و نه از اون رفاقت بی غل و غش بین عموها ...

دلم برای کیم خوردن سر سیرو تنگ شده !

دلم برای شبایی که خونه ی عمو ابولفضل میخوابیدم تنگ شده ، توی حیاط میخوابیدیم ، با الهام و محمد رضا هم بازی بودم ، یادمه همیشه وقتی میخواستیم بریم کلی دعا میکردم که منو شب نگه دارن خونشون !!!

دلم برای دور همی های خونه ی مادرجون تنگ شده ، همه بودن ، اون موقع ها عمه هم قم بود ، همیشه خونه ی مادرجون برای من بوی قرمه سبزی میداد و سالاد شیرازی ..
دلم برای تاسوعا های خونه ی مادرجون تنگ شده ، برای دعوا سر کاسه ی نذری نون ماست که کی بگیره و کی ببره و کی تعارف کنه ...

دلم برای خونه ی جماران خاله تنگ شده ، برای وقتایی که مریم به جای اینکه از پله بیارتم پایین منو میذاشت تا پایین سر بخورم ، برای اون اتاقش که ابوذر آپارات روشن میکرد ، برای اون اتاق که یه پازل خیلی خیلی گنده توش بود که انگار هیچ وقت هم کامل نشد !
دلم برای دعوا با مونا تنگ شده ، وقتایی که بی محابا جیغ میزدیمو موی همدیگرو میکشیدیم اما 10 دقیقه بعد همه چی یادمون میرفت ..

دلم برای دعوا سر قاشق گل گلی با مونا و مهدی تنگ شده ..

دلم برای قران خوندن آقاجونم تنگ شده ،

دلم برای همه ی خاطره هام تنگ شده ، برای همه ی عروسکام ، برای همه ی خاله بازی هام ، برای همه چی ...برای همه کس ...

و من چقدر برای خودم دلم تنگه ...

و من سالهاست برای خودم دلم تنگه ...

و مدتهاست برای خودم دلم تنگه ...

حالا هممون بزرگ شدیم ، همه هم بازی بودیم و شکل هم ، اما حالا هر کردوم یه طرفیم ، یکی خانم دکتر شده ، یکی خانم معمار ، یکی آقای مهندس ، یکی حاج آقا ...

یکی مامان شده ، یکی دایی ، ...

یکی قم ، یکی تهران ، یکی اصفهان ، یکی ساوه ...

کاشکی میشد باز هم همه دور هم جمع میشدیم و اینبار با همسر و بچه هامون خاله بازیهامونو ادامه میدادیم ...

ای کاش ...

دلتنگی ...

shanzdah — Tue, 16 Aug 2011 12:16:44 GMT

آنجا که بودیم هرکسی به ما میرسید میگفت دعای زیر ناودان طلا رد خور ندارد ...

ما دعا کردیم ...

کو جواب ؟!!

--------------------------------

پ . ن : تا وقتی نرفته ای ، فقط حسرت رفتن داری ، اما وقتی میروی پر میشوی از حسرت و برمیگردی ..

حالا حسرت میخورم ، به دلتنگی مدینه ، به دلشوره های بقیع و به آرامش مسجد الحرام ...

بدون عنوان

shanzdah — Sun, 27 Mar 2011 00:00:18 GMT

واعظان کین جلوه در محراب منبر میکنند

چون به خلوت میروند آن کار دیگر میکنند

پرسشی دارم ز دانشمند مجلس بازپرس

توبه فرمایان چرا خود توبه کمتر میکنند ؟

---------------------------------------------------------------------------------------------

«در زندگی زخم‌هایی هست که مثل خوره روح را آهسته و در انزوا می‌خورد و می‌تراشد. این دردها را نمی‌شود به کسی اظهار کرد، چون عموماً عادت دارند که این دردهای باورنکردنی را جزو اتفاقات و پیش آمدهای نادر و عجیب بشمارند و اگر کسی بگوید یا بنویسد، مردم بر سبیل عقاید جاری و عقاید خودشان سعی می‌کنند آنرا با لبخند شکاک و تمسخر آمیز تلقی بکنند -زیرا بشر هنوز چاره و دوائی برایش پیدا نکرده و تنها داروی آن فراموشی بتوسط شراب و خواب مصنوعی به‌وسیله افیون و مواد مخدره است- ولی افسوس که تأثیر این گونه داروها موقت است و بجا ی تسکین پس از مدتی بر شدت درد میافزاید».

بوف کور - صادق هدایت

-----------------------------------------------------------------------------

نرم نرمک می رسد اينک بهار

خوش به حال روزگار
خوش به حال چشمه ‌ها و دشتها
خوش به حال دانه‌ها و سبزه‌ها
خوش به حال غنچه‌های نيمه‌باز
خوش به حال دختر ميخک که می خندد به ناز
خوش به حال جام لبريز از شراب
خوش به حال آفتاب

ی دريغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسيم
ای دريغ از من اگر مستم نسازد آفتاب
ای دريغ از ما اگر کامی نگيريم از بهار
گر نکوبی شيشه غم را به سنگ
هفت رنگش می‌شود هفتاد رنگ

تقدیم به توی دوست داشتنی !

shanzdah — Mon, 07 Mar 2011 21:43:46 GMT

روزی که مرا بر گل رویت نظر افتاد ،

احساس نمودم که دلم در خطر افتاد ،

تا چشم من افتاد به گلبرگ جمالت ،

زیبایی گل های بهار از نظر افتاد

زندانی دوست داشتنی ما !

shanzdah — Mon, 28 Feb 2011 23:03:49 GMT

گرفتنشون !

به همین سادگی !

به همین تلخی !

به همین نامروتی !

برف !

shanzdah — Sun, 20 Feb 2011 19:57:00 GMT

به شانه ام زدی

که تنهایی ام را تکانده باشی

به چه دل خوش کرده ای!؟

تکاندن برف، از شانه های آدم برفی؟

(گروس عبدالملکیان)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

: دلم میخواست فروردین میرفتم ارمنستان !! که بعدش 30 فرودین که میرفتم مکه یه باره توبه میکردم ! : دی

صدا کن مرا ..

shanzdah — Thu, 10 Feb 2011 17:17:07 GMT

صدا کن مرا ، صدای تو خوب است

صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی است

که در انتهای صمیمیت حزن می روید

در ابعاد این عصر خاموش

من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم

بیا تابرایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است

و تنهایی من ، شبیخون حجم ترا پیش بینی نمی کرد

و خاصیت عشق این است . . .

کسی نیست ، بیا زندگی را بدزدیم

آن وقت ، میان دو دیدار قسمت کنیم

بیا با هم از حالت سنگ چیزی بفهمیم

بیا زودتر چیزها را ببینیم

ببین ،عقربک های فواره در صفحه ساعت

حوض زمان را به گردی بدل می کنند

بیا آب شو مثل یک واژه در سطر خاموشی ام

بیا ذوب کن در کف دست من

جرم نورانی عشق را

مرا گرم کن . . .

(سهراب سپهری)

-----------------------------------------------------

پ ن : آتـلیه دوران افتتاح شد ! ( بیایید عکس بگیرید دیگه !!! )